Naprawa auta z Niemiec na koszt sprzedawcy: sąd zwrócił 7 535,57 euro za warsztat, ale za jazdę wadliwym autem nie przyznał nic

Co orzekły sądy we Frankfurcie w sprawie naprawy auta i odszkodowania za brak pojazdu?

Kupujący odzyskał od handlarza koszty naprawy w wysokości 7 535,57 euro, ale z żądanych 122 325 euro odszkodowania za utratę możliwości korzystania z auta (Nutzungsausfallentschädigung) dostał tylko 350 euro — za dwa dni, w które samochód stał w warsztacie (Sąd Krajowy we Frankfurcie nad Menem, LG Frankfurt a. M., wyrok z 06.03.2025 – 2-12 O 32/24, BeckRS 2025, 41934). Wyższy Sąd Krajowy we Frankfurcie (OLG Frankfurt a. M.) oddalił apelację kupującego jednomyślnym postanowieniem i nie dopuścił rewizji (postanowienie z 11.12.2025 – 9 U 44/25). Kto jeździ wadliwym autem „jak zwykle”, nie ponosi odczuwalnego uszczerbku majątkowego, a bez takiego uszczerbku nie ma odszkodowania za brak pojazdu.

Kupujący nabył samochód, po raz pierwszy zarejestrowany w kwietniu 2018 r., w czerwcu 2021 r. od handlarza samochodami używanymi. Około miesiąc po wydaniu w prawym przednim reflektorze pojawiła się woda. Warsztat wskazany przez handlarza nie stwierdził wady, wnioski o naprawę z tytułu dobrej woli producenta (Kulanz) zostały odrzucone. Po bezskutecznym wyznaczeniu terminu na usunięcie wady kupujący wszczął samodzielne postępowanie dowodowe (selbständiges Beweisverfahren, § 485 ust. 2 niemieckiego kodeksu postępowania cywilnego, ZPO). Biegły sądowy ustalił, że wentylacja reflektora nie działa, płytka wentylatora skorodowała, a auto z powodu kropel wody w reflektorze i groźby oślepiania kierowców z naprzeciwka nie jest bezpieczne w ruchu drogowym. Kupujący naprawił auto w czerwcu 2023 r., a do tego czasu przez prawie dwa lata jeździł nim bez żadnych ograniczeń.

Najważniejsza lekcja z tej sprawy kryje się w rozstrzygnięciu o kosztach. Ponieważ z wygórowanym żądaniem odszkodowania za brak auta kupujący przegrał niemal w całości, ponosi 93 procent kosztów procesu łącznie z kosztami postępowania dowodowego (§ 92 ust. 1 zd. 1 ZPO), chociaż w sprawie samej naprawy wygrał. Ile to kosztuje, wyliczamy w części o pułapce kosztowej.

Dlaczego handlarz musiał zwrócić koszty naprawy w wysokości 7 535,57 euro?

Ponieważ auto było wadliwe już w chwili wydania, a handlarz nie usunął wady w wyznaczonym terminie. Kupujący mógł dlatego żądać odszkodowania zamiast świadczenia (Schadensersatz statt der Leistung, § 437 pkt 3, § 440, § 280 ust. 1, § 281 ust. 1 niemieckiego kodeksu cywilnego, BGB) i obciążyć handlarza pełnym rachunkiem z warsztatu. Naprawa auta z Niemiec na koszt sprzedawcy prowadzi przez trzy etapy.

Po pierwsze wada fizyczna. Do umowy z 2021 r. stosowało się jeszcze stare prawo sprzedaży (art. 229 § 58 ustawy wprowadzającej BGB, EGBGB). Rzecz była wolna od wad, jeżeli nadawała się do użytku przewidzianego w umowie (§ 434 ust. 1 zd. 2 pkt 1 BGB w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2021 r.). Samochód, który przez wilgoć w reflektorze nie jest bezpieczny w ruchu, nie nadaje się do jazdy po drogach. Przy umowach zawartych od 01.01.2022 r. bezpieczeństwo należy wprost do zwykłych właściwości, których kupujący może oczekiwać (§ 434 ust. 3 zd. 2 BGB).

Po drugie wyznaczenie terminu. W grudniu 2021 r. kupujący wezwał handlarza e-mailem i listem poleconym do usunięcia wady do 14.01.2022 r. Handlarz niczego nie usunął, tylko odpisał, że warsztat nie znalazł wady. Termin z § 281 ust. 1 zd. 1 BGB upłynął więc bezskutecznie. Dziś konsument w określonych sytuacjach nie musi w ogóle wyznaczać terminu, na przykład gdy przedsiębiorca nie naprawił rzeczy w rozsądnym czasie od zgłoszenia wady (§ 475d ust. 1 pkt 1 i ust. 2 BGB). Doręczenie zgłoszenia wady i tak warto udokumentować listem poleconym.

Po trzecie rozliczenie. Kupujący zlecił naprawę i zażądał zwrotu faktury. Zaliczki na koszty naprawy, jaką zna prawo umów o dzieło (§ 637 ust. 3 BGB), w prawie sprzedaży nie ma. OLG wyjaśnił to wprost:

„Der Kläger war zu keinem Zeitpunkt berechtigt, einen Vorschuss zur Mängelbeseitigung geltend zu machen. Dieser aus dem Werkvertragsrecht stammende Anspruch aus § 637 Abs. 3 BGB ist dem Kaufrecht fremd. Ihm standen hingegen Mängelgewährleistungsrechte aus § 437 BGB zur Verfügung, die grundsätzlich einen Vorrang des Nachbesserungsrechts des Beklagten vorsehen.“

„Powód w żadnym momencie nie był uprawniony do żądania zaliczki na usunięcie wady. To roszczenie, wywodzące się z prawa umów o dzieło (§ 637 ust. 3 BGB), jest obce prawu sprzedaży. Przysługiwały mu natomiast uprawnienia z rękojmi z § 437 BGB, które co do zasady przewidują pierwszeństwo prawa pozwanego do naprawy.“

OLG Frankfurt a. M., postanowienie z 11.12.2025 – 9 U 44/25 — tłumaczenie własne

Zarzut handlarza, że kupujący zmieniał ustawienia auta urządzeniem diagnostycznym i przez to stracił uprawnienia z rękojmi, nie przekonał sądu. Regulamin aplikacji diagnostycznej nie był umową między kupującym a handlarzem, a poza tym dotyczył wyłącznie roszczeń z gwarancji producenta. Ustawowa rękojmia sprzedawcy (Gewährleistung) i gwarancja producenta (Herstellergarantie) to dwie różne rzeczy.

Kto musi udowodnić, że wada istniała już przy wydaniu auta?

Przy sprzedaży konsumenckiej handlarz — jeżeli wada ujawni się w okresie domniemania. Dla frankfurckiej umowy z 2021 r. okres ten wynosił sześć miesięcy (§ 477 BGB w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2021 r.), dla umów zawartych od 01.01.2022 r. wynosi rok od wydania (§ 477 ust. 1 zd. 1 BGB). Jeżeli wadliwy stan ujawni się w tym czasie, domniemywa się, że rzecz była wadliwa już w chwili przejścia ryzyka (Gefahrübergang). Kupujący nie musi wskazywać przyczyny ani wykazywać, że leży ona po stronie sprzedawcy. Konsumentem jest ten, kto kupuje auto głównie do celów prywatnych (§ 13 BGB), przedsiębiorcą ten, kto sprzedaje je w ramach działalności gospodarczej (§ 14 ust. 1 BGB).

Domniemanie sięga dalej, niż zakłada wielu handlarzy. Według Niemieckiego Trybunału Federalnego (BGH) domniemywa się także, że wadliwy stan ujawniony w okresie domniemania był przynajmniej w zalążku obecny już przy wydaniu — tak zwana wada źródłowa (Grundmangel, BGH, wyrok z 12.10.2016 – VIII ZR 103/15, NJW 2017, 1093). We Frankfurcie wystarczyły więc zdjęcia zaparowanego reflektora z lipca 2021 r., zrobione miesiąc po wydaniu. Czy wentylator przestał działać na stałe, czy tylko sporadycznie, kupujący nie musiał wyjaśniać.

Dowód przeciwny handlarz musi przeprowadzić z pełną stanowczością (§ 292 ZPO):

„Eine bloße Erschütterung der Vermutung ist nicht ausreichend. Erforderlich ist vielmehr der volle Beweis des Gegenteils der vermuteten Tatsache.“

„Samo podważenie domniemania nie wystarcza. Konieczny jest raczej pełny dowód przeciwieństwa domniemanego faktu.“

LG Frankfurt a. M., wyrok z 06.03.2025 – 2-12 O 32/24, BeckRS 2025, 41934, nb. 33 — tłumaczenie własne

Handlarz twierdził, że kupujący przypadkowo wyłączył wentylator, majstrując przy urządzeniu diagnostycznym. Przy takim zarzucie nieprawidłowego obchodzenia się z rzeczą konsumenta obciąża wtórny ciężar przytoczenia (sekundäre Darlegungslast): musi konkretnie przedstawić, że rzeczy nie używał nieprawidłowo. Kupującemu udało się to dzięki protokołowi diagnostycznemu, który wyliczał wprowadzone przez niego zmiany ustawień, ale nie zawierał żadnej ingerencji w sterowanie wentylatorem. Potem ruch należał do handlarza. Ten jednak nie wpłacił zaliczki na koszty zarządzonej przez sąd opinii biegłego i oświadczył na rozprawie, że nie podtrzymuje wniosku dowodowego (§ 379 zd. 2 w związku z § 402 ZPO). Domniemanie pozostało więc nieobalone. Jak działa odwrócenie ciężaru dowodu, wyjaśniamy w artykule o aucie z Niemiec, które zepsuło się po zakupie.

Skasowana pamięć błędów: czy kupujący udaremnił dowód?

Nie, a w każdym razie nie w tej sprawie. Kupujący kazał skasować pamięć błędów auta krótko przed badaniem przez biegłego, według jego relacji przy wymianie akumulatora przez znajomego. Handlarz uznał to za udaremnienie dowodu (Beweisvereitelung) i chciał, żeby domniemanie z § 477 BGB z tego powodu przeciwko niemu nie działało. Sąd Krajowy odrzucił ten zarzut, bo nie ustalono, że skasowanie w ogóle pogorszyło sytuację dowodową handlarza.

Udaremnienie dowodu według orzecznictwa BGH zachodzi wtedy, gdy strona w sposób zawiniony utrudnia lub uniemożliwia przeciwnikowi obciążonemu ciężarem dowodu przeprowadzenie dowodu, na przykład niszcząc lub zatajając istniejące środki dowodowe. Skutkiem są ułatwienia dowodowe aż po odwrócenie ciężaru dowodu. Klasyczny przykład to kupujący, który każe w warsztacie wymienić rzekomo wadliwą część, nie zlecając jej zachowania — tak w sprawie turbosprężarki jedenastoletniego auta używanego (BGH, wyrok z 23.11.2005 – VIII ZR 43/05, NJW 2006, 434).

We Frankfurcie zabrakło już samego utrudnienia. Kupujący od dnia po wydaniu regularnie odczytywał pamięć błędów i przedłożył protokół diagnostyczny. Na tej podstawie sąd zarządził uzupełniającą opinię biegłego, do której nie doszło tylko dlatego, że handlarz nie wpłacił zaliczki. Motywy kupującego nie miały więc już znaczenia. Lekcja praktyczna pozostaje: kto dochodzi roszczeń z tytułu wady, nie może pozwolić na żadne zmiany w aucie, które zacierają jego stan. Wymontowane części trzeba zachować, pamięć błędów odczytać i zabezpieczyć, zdjęcia opatrzyć datą.

Odszkodowanie za brak auta: dlaczego sąd przyznał 350 zamiast 122 325 euro?

Ponieważ kupujący do dnia naprawy używał auta bez ograniczeń. Odszkodowanie za utratę możliwości korzystania z pojazdu (Nutzungsausfallentschädigung) wymaga odczuwalnego uszczerbku majątkowego, a takiego nie ponosi ten, kto codziennie jeździ jak zwykle. Sąd zasądził tylko dwa dni warsztatowe, 12 i 13.06.2023 r., po 175 euro, razem 350 euro (§ 437 pkt 3, § 440, § 280 ust. 1 BGB).

BGH od lat sześćdziesiątych uznaje, że przejściowa utrata możliwości korzystania z samochodu jest szkodą majątkową podlegającą naprawieniu, nawet jeżeli poszkodowany nie wynajął auta zastępczego (BGH, wyrok z 30.09.1963 – III ZR 137/62, BGHZ 40, 345, oraz wyrok z 15.04.1966 – VI ZR 271/64, BGHZ 45, 212). Wysokość ustala się ryczałtowo według tabel dzielących pojazdy na grupy. Kupujący z Frankfurtu liczył według grupy L po 175 euro dziennie, za 699 dni. Warunkiem jest jednak zawsze, że właściciel w danym czasie chciał i mógł korzystać z pojazdu: wola korzystania (Nutzungswille) i możliwość korzystania (Nutzungsmöglichkeit) są niezbędne (BGH, wyrok z 26.03.1985 – VI ZR 267/83, NJW 1985, 2471).

Do tego dochodzi przesłanka „odczuwalności” (fühlbar). BGH wymaga, żeby poszkodowany rzeczywiście potrzebował pojazdu do codziennego życia, bo nie miał innego odpowiedniego auta:

„An einem fühlbaren Nutzungsausfall fehlt es daher, wenn dem Geschädigten ein weiteres Fahrzeug zur Verfügung steht, dessen ersatzweise Nutzung ihm zumutbar ist.“

„Odczuwalnej utraty możliwości korzystania brak zatem wtedy, gdy poszkodowany ma do dyspozycji inny pojazd, którego zastępcze używanie można od niego rozsądnie wymagać.“

BGH, wyrok z 11.10.2022 – VI ZR 35/22, NJW 2023, 47, nb. 12 — tłumaczenie własne

Sąd Krajowy przeniósł tę myśl na dalsze używanie wadliwego auta. Kupujący przyznał na rozprawie, że mimo braku bezpieczeństwa w ruchu „całkiem normalnie dalej korzystał (…) jak zwykle” z samochodu. Wola i faktyczna możliwość korzystania istniały, a z prawnego punktu widzenia jeździć nie powinien. Sądowi to nie wystarczyło:

„Der Voraussetzung eines fühlbaren wirtschaftlichen Schadens wohnt nämlich – wie mit dem Begriff „fühlbar“ zum Ausdruck kommt – ein reales Moment inne. Daran fehlt es, wenn der Geschädigte das nicht verkehrssichere Fahrzeug tatsächlich „wie sonst“, also ohne Einschränkung, weiter benutzt. Das hypothetische Argument, der Geschädigte hätte das Fahrzeug aus rechtlichen Gründen nicht benutzen dürfen, ist demgegenüber unerheblich.“

„Przesłance odczuwalnej szkody majątkowej jest bowiem właściwy – jak wyraża to pojęcie »odczuwalny« – element realny. Brak go, gdy poszkodowany faktycznie nadal używa niebezpiecznego w ruchu pojazdu »jak zwykle«, czyli bez ograniczeń. Hipotetyczny argument, że poszkodowany z przyczyn prawnych nie powinien był używać pojazdu, jest wobec tego bez znaczenia.“

LG Frankfurt a. M., wyrok z 06.03.2025 – 2-12 O 32/24, BeckRS 2025, 41934, nb. 58 — tłumaczenie własne

Kupujący powoływał się na orzeczenie Sądu Krajowego w Norymberdze-Fürth (LG Nürnberg-Fürth, NJW-RR 2020, 1350), według którego za pojazd niebezpieczny w ruchu już przed wypadkiem nie można żądać odszkodowania za brak auta. Sąd we Frankfurcie rozgraniczył obie sytuacje: tam chodziło o hipotetyczną możliwość korzystania jako przesłankę roszczenia. Gdy jej brakuje, brakuje szkody. Tu chodziło o pytanie odwrotne — czy ktoś, kto faktycznie bez ograniczeń dalej używa pojazdu, może żądać pieniędzy tylko dlatego, że właściwie nie powinien był go używać. Odpowiedź brzmi: nie. OLG potwierdził to w postępowaniu apelacyjnym:

„Maßgeblich ist allein, ob dem Kläger tatsächlich keine Nutzungsmöglichkeit offenstand. Ein fühlbarer wirtschaftlicher Nachteil kann nicht darin liegen, dass der Kläger sein Fahrzeug nutzt, sei es auch nicht verkehrssicher.“

„Decydujące jest wyłącznie to, czy powód faktycznie nie miał żadnej możliwości korzystania. Odczuwalny uszczerbek majątkowy nie może polegać na tym, że powód używa swojego pojazdu, choćby niebezpiecznego w ruchu.“

OLG Frankfurt a. M., postanowienie z 11.12.2025 – 9 U 44/25 — tłumaczenie własne

W praktyce oznacza to: kto chce żądać odszkodowania za brak wadliwego auta, musi z korzystania rzeczywiście zrezygnować, czyli odstawić pojazd i udokumentować rezygnację. Jeżeli w gospodarstwie domowym jest drugi samochód, jego rozsądne używanie wyklucza roszczenie. Kto zamiast tego wynajmuje auto zastępcze, dochodzi kosztów wynajmu jako szkody. A kto jeździ, nie dostaje nic, poza dniami, w które auto rzeczywiście stoi w warsztacie.

Odszkodowania za brak auta (Nutzungsausfall) nie należy mylić z wynagrodzeniem za korzystanie (Nutzungsersatz). To drugie działa odwrotnie: kupujący płaci handlarzowi za przejechane kilometry, gdy odstępuje od umowy. Jak się je liczy, pokazujemy w artykule o zwrocie pieniędzy za auto z Niemiec po odstąpieniu.

Od kiedy biegną odsetki za zwłokę — i dlaczego nie od zgłoszenia wady?

Odsetki za zwłokę od kosztów naprawy należały się dopiero od 18.02.2023 r., czyli od dnia po upływie pierwszego terminu zapłaty konkretnej kwoty. Wezwanie do usunięcia wady nie jest wezwaniem do zapłaty (Mahnung) długu pieniężnego, a tylko dług pieniężny podlega oprocentowaniu w czasie zwłoki (§ 286 ust. 1 zd. 1, § 288 ust. 1 BGB). W grudniu 2021 r. kupujący żądał naprawy, nie pieniędzy:

„Mit der Aufforderung zur Mängelbeseitigung vom 23.12.2021 und 27.12.2021 wurde eine Geldschuld, nämlich die Bezahlung eines bestimmten Betrags, nicht begehrt.“

„Wezwaniem do usunięcia wady z 23.12.2021 i 27.12.2021 nie żądano długu pieniężnego, czyli zapłaty określonej kwoty.“

LG Frankfurt a. M., wyrok z 06.03.2025 – 2-12 O 32/24, BeckRS 2025, 41934, nb. 51 — tłumaczenie własne

Nie pomogło też pismo adwokata z lutego 2022 r., choć załączono do niego kosztorys na 4 990,68 euro: wzywało ono handlarza tylko do uznania obowiązku usunięcia wady, a nie do zapłaty. E-mail handlarza, że jego warsztat nie znalazł wady, nie był poważną i ostateczną odmową spełnienia świadczenia (§ 286 ust. 2 pkt 3 BGB), bo handlarz zaproponował jednocześnie ustalenie szkody na własny koszt. Zwłoka nastąpiła dopiero wtedy, gdy adwokat 01.02.2023 r. zażądał konkretnej kwoty 6 158 euro z terminem do 17.02.2023 r. Od reszty kosztów naprawy należały się odsetki procesowe od doręczenia pozwu 25.01.2024 r. (§ 291 BGB).

OLG ujął tę samą logikę od strony prawa odszkodowawczego: odmowa handlarza uprawniała kupującego „jedynie do wykonania zastępczego i następnie dochodzenia kosztów naprawy albo do rozliczenia na podstawie fikcyjnej” (w tłumaczeniu), a dopiero z wyborem dokonanym przez kupującego 01.02.2023 r. handlarza można było postawić w zwłoce (OLG Frankfurt a. M., postanowienie z 11.12.2025 – 9 U 44/25). Przy okazji OLG sprostował błąd rachunkowy Sądu Krajowego: odsetki procesowe należą się od 1 377,57 euro, a nie od 1 355,57 euro (§ 319 ust. 1 ZPO).

Ta sama granica dotyczy przedsądowych kosztów adwokata. Zwrócono 713,76 euro od wartości przedmiotu sprawy 6 158 euro, czyli tylko od kwoty, której adwokat zasadnie zażądał przed procesem. Kto chce wcześnie uruchomić licznik odsetek, musi wcześnie wysłać wezwanie do zapłaty konkretnej kwoty z terminem, w razie potrzeby na podstawie kosztorysu, jeszcze przed wykonaniem naprawy.

Pułapka kosztowa: 93 procent kosztów procesu mimo wygranej naprawy

Kupujący ponosi 93 procent kosztów procesu łącznie z samodzielnym postępowaniem dowodowym, handlarz 7 procent (§ 92 ust. 1 zd. 1 ZPO). Przy wartości przedmiotu sporu 129 860,57 euro kupujący wywalczył 7 885,57 euro, czyli około sześć procent. Koszty apelacji ponosi w całości (§ 97 ust. 1 ZPO), a wartość przedmiotu sporu w apelacji OLG ustalił na kwotę do 125 000 euro.

Co to oznacza, pokazuje przykładowy rachunek według tabel opłat obowiązujących od 01.06.2025 r. Przy wartości sporu do 140 000 euro pierwsza instancja bez biegłego kosztuje około 16 100 euro: 4 434 euro opłat sądowych (opłata 3,0 według nr 1210 wykazu kosztów do ustawy o kosztach sądowych, GKG) oraz dwóch adwokatów po 5 836,95 euro brutto (opłata procesowa 1,3 i opłata za rozprawę 1,2 według nr 3100 i 3104 wykazu wynagrodzeń do ustawy o wynagrodzeniu adwokatów, RVG, plus ryczałt na wydatki i VAT). 93 procent z tego to około 14 980 euro. Gdyby kupujący pozwał tylko o koszty naprawy i dwa dni warsztatowe, czyli 7 885,57 euro, wartość sporu mieściłaby się w progu do 8 000 euro. Pierwsza instancja kosztowałaby wtedy około 3 930 euro, a poniósłby ją w całości handlarz.

Wniosek: pozywanie o odszkodowanie za 699 dni braku auta, którym codziennie się jeździ, nie jest atutem negocjacyjnym, tylko ryzykiem kosztowym. Żądanie pozwu należy ograniczyć do tego, co według zasad BGH da się faktycznie wyegzekwować. Kto nie jest pewien, czy roszczenie się utrzyma, dochodzi go najpierw pozasądowo albo pozywa o część kwoty, zamiast pompować wartość sporu żądaniem maksymalnym.

Co zmieniło się dla umów zawartych od 2022 r.?

Trzy elementy frankfurckiej sprawy wyglądałyby dziś inaczej, ale wynik nie. Po pierwsze okres domniemania z § 477 ust. 1 zd. 1 BGB od 01.01.2022 r. wynosi rok zamiast sześciu miesięcy, więc reflektor z lipca 2021 r. i dziś bez problemu by się w nim mieścił. Po drugie bezpieczeństwo rzeczy należy według § 434 ust. 3 zd. 2 BGB wprost do zwykłych właściwości, których kupujący może oczekiwać, więc pojazd niebezpieczny w ruchu jest tym bardziej wadliwy. Po trzecie konsument nie musi już wyznaczać terminu przed żądaniem odszkodowania, jeżeli przedsiębiorca nie naprawił rzeczy w rozsądnym czasie od zgłoszenia wady (§ 475d ust. 1 pkt 1 i ust. 2 BGB).

Bez zmian pozostały zasady dotyczące odszkodowania za brak auta, bo nie wynikają z prawa sprzedaży, lecz z ogólnego prawa odszkodowawczego (§ 249 i nast. BGB). Kto jeździ swoim autem dalej, także według nowego prawa nie dostanie odszkodowania za czas, w którym jeździł. Bez zmian obowiązuje też pierwszeństwo naprawy przez sprzedawcę: handlarz ma prawo najpierw naprawić, a zaliczki na koszty naprawy z prawa umów o dzieło w prawie sprzedaży nie ma. Jakie koszty naprawy handlarz musi ponieść, pokazujemy w artykule o reklamacji auta z Niemiec i kosztach transportu.

Kupiłeś wadliwe auto w Niemczech, a handlarz nie reaguje? Prawidłowo wyznaczamy termin naprawy, zabezpieczamy dowody, wyliczamy koszty naprawy i odszkodowanie za brak auta tak, żeby pozew nie rozsadził ryzyka kosztowego, i prowadzimy postępowanie po niemiecku i po polsku. Szczegóły na stronie o wadliwym samochodzie z Niemiec.

Najczęstsze pytania

Czy dostanę odszkodowanie za brak auta, jeżeli dalej jeżdżę wadliwym samochodem?
Nie. Odszkodowanie za utratę możliwości korzystania z pojazdu wymaga odczuwalnego uszczerbku majątkowego, a takiego brak, gdy faktycznie używasz auta jak zwykle (LG Frankfurt a. M., 2-12 O 32/24, potwierdzone przez OLG Frankfurt a. M., 9 U 44/25). To, że z prawnego punktu widzenia nie powinieneś jeździć, niczego nie zmienia. Zwrot należy się tylko za dni, w które auto rzeczywiście było niedostępne, na przykład w warsztacie.

Ile wynosi odszkodowanie za brak auta za jeden dzień?
Sądy szacują je ryczałtowo według tabel, które dzielą pojazdy na grupy według typu i wieku. W sprawie frankfurckiej stawka dzienna grupy L wynosiła 175 euro. Stawka obowiązuje jednak tylko za dni, w które chciałeś i mogłeś korzystać z auta i rzeczywiście go brakowało, bo nie było rozsądnego auta zastępczego (BGH, wyrok z 11.10.2022 – VI ZR 35/22).

Czy handlarz musi wypłacić mi zaliczkę na naprawę?
Nie. Zaliczka na koszty z § 637 ust. 3 BGB istnieje tylko w prawie umów o dzieło, w prawie sprzedaży handlarz ma najpierw prawo do naprawy (OLG Frankfurt a. M., postanowienie z 11.12.2025 – 9 U 44/25). Dopiero po bezskutecznym upływie terminu (§ 281 ust. 1 BGB) albo w sytuacjach z § 475d BGB możesz naprawić auto samodzielnie i żądać faktury jako odszkodowania.

Kto musi udowodnić, że wada istniała już przy zakupie?
Przy zakupie od handlarza — handlarz, jeżeli wada ujawni się w ciągu roku od wydania (§ 477 ust. 1 zd. 1 BGB). Domniemanie obejmuje także to, że przyczyna była obecna już przy wydaniu (BGH, wyrok z 12.10.2016 – VIII ZR 103/15). Handlarz musi przeprowadzić pełny dowód przeciwny, samo podważenie domniemania nie wystarcza.

Czy mogę skasować pamięć błędów albo wymienić uszkodzone części?
Nie bez zabezpieczenia dowodów. Kto w sposób zawiniony niszczy środki dowodowe, ryzykuje ułatwienia dowodowe dla handlarza aż po odwrócenie ciężaru dowodu (BGH, wyrok z 23.11.2005 – VIII ZR 43/05). Przed każdą ingerencją odczytaj pamięć błędów, zachowaj wymontowane części i sfotografuj stan auta z datą.

Mieszkam w Polsce, auto kupiłem w Niemczech. Czy poprowadzicie taką sprawę?
Tak. Prowadzimy sprawy z rękojmi przeciwko niemieckim handlarzom po niemiecku i po polsku, korespondencja z handlarzem i sądem odbywa się elektronicznie, a dokumenty można przekazać online.

Podstawa: wyrok LG Frankfurt a. M. z 06.03.2025 – 2-12 O 32/24 (BeckRS 2025, 41934), apelacja oddalona postanowieniem OLG Frankfurt a. M. z 11.12.2025 – 9 U 44/25 (rewizja niedopuszczona). Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady prawnej w konkretnej sprawie.

Powiązane tematy